O Chuojiaofanzi

Jeśli nie brać pod uwagę przekazów na poły legendarnych wskazujących na centralne Chiny jako kolebkę tej sztuki walki, wywodzi się ona z prowincji Hebei w północnych Chinach. Protoplastą linii pekińskiej, gdyż tej odmiany dotyczy ten artykuł, był żyjący w pierwszej połowie XIX w., zdobywający swą wiedzę u kilku nauczycieli, Wei Laofang. Pierwszym zaś, który przejął już jako tako uporządkowany system był Wei Changyi. Jego uczeń, Wei Zankui (przydomek Tietui – Żelazna Noga), zdobył pewną pozycję w Pekinie jako wysokiej rangi członek straży cesarskiej. Zaprzepaścił to jednak jednym występkiem, w wyniku którego był zmuszony ustąpić ze stanowiska i powrócić w rodzinne strony. Pierwszym, który na dobre wprowadził Chuojiaofanzi do stolicy był Wu Binlou – uczeń Wei Zankuia. Wu Binlou zyskał uznanie początkowo jako pracownik ochrony konwojów kupieckich, a potem również jako nauczyciel. Wydaje się, że Wu był osobą wybitną, oraz tym, który odcisnął na Chuojiaofanzi tej linii bardzo mocne piętno. On i jego najlepszy uczeń, a obecnie spadkobierca stylu, Hong Zhitian są wyznacznikami standardów pekińskiego Chuojiao, jak również bywa ten styl skrótowo nazywany. Od 2001 r. Chuojiaofanzi nauczane jest w Warszawie przez ucznia mistrza Hong Zhitiana – Marka Klajdę, który uczył się u swego nauczyciela bezpośrednio przez kilka lat w Pekinie.

Wu Binlou

Rdzeniem Chuojiaofanzi jest Chuojiao (dosłownie: Dźgające Stopy – nazwa nawiązuje do charakterystycznego przybicia podstawą palców stopy w ziemię i do częstych kopnięć czubkiem stopy/buta ) ze swoimi 9 sztandarowymi formami. Ów rdzeń został w toku ewolucji wzbogacony o elementy rozwojowe i zapożyczenia, które po wchłonięciu i przystosowaniu zrosły się z resztą systemu tworząc nierozerwalną całość. Elementy te stanowią to, co kryje się pod nazwą Fanzi. Esencją Chuojiaofanzi są nie tyle rzucające się w oczy specyficzne kopnięcia, często określane jako reprezentatywne dla styli północnych, którym zgodnie z panującym w Chinach stereotypem przypisuje się biegłość we władaniu nogami (skąd kolejna, oboczna nazwa stylu: Beitui – Kopnięcia Północy), co raczej bardzo dobrze skoordynowana, bogata w kombinacje,   swobodna i bazująca na solidnej pracy ciałem (shenfa) współpraca nóg i rąk.

Oprócz wspomnianej współpracy rąk i nóg bardzo istotnym w Chuojiaofanzi jest element przemiany. Przemiany rozumianej jako błyskawiczne dostosowanie się do sytuacji w walce, odejście od pierwotnego planu na rzecz nowego, dającego większe szanse uwieńczenia sukcesem. Taką przemianą przykładowo może być przejście z ataku ręką do ataku nogą lub głową, czy też przemiana z ataku pozorowanego, wabiącego, w realny. Drugi człon nazwy stylu – Fanzi – oznacza właśnie przemianę.

Hong Zhitian

Wizytówką stylu jest kopnięcie yuanyang tui, tłumaczone jako kopnięcie kaczki mandarynki. Obserwatora obeznanego trochę z chińskim kungfu mogą uderzyć też podobieństwa chuojiao do takich styli jak Xinyiliuhe, Xingyi, czy nawet Bagua. Ewidentnie jest pewien wspólny im element, mimo iż są to odrębne sztuki walki. Warto też dodać, że w naszej linii panuje pogląd, iż Chuojiaofanzi „nie zalicza się ani do Shaolin ani do Wudang”, czyli nie jest ani tzw. stylem zewnętrznym, ani wewnętrznym. Ten podział jest wg nas sztuczny i zbędny.

Marek Klajda

Materiał, który ma opanować osoba trenująca Chuojiaofanzi jest bardzo obszerny i zróżnicowany, zawierający sporo elementów wymagających ruchowo (można powiedzieć, że jest to styl nadający się przede wszystkim dla ludzi sprawnych i młodych). Nie brak w nim jednak także wielu metod budujących niefizyczne, mentalne atrybuty ćwiczącego. Wszystkie one mają za swój ostateczny cel przybliżyć ćwiczącego do biegłości w walce wręcz i z bronią. Mimo tej obszerności nauczanie jest mocno zindywidualizowane. Podstawy są naturalnie ćwiczone wspólnie, lecz już na stosunkowo wczesnym etapie nauczyciel zaczyna prowadzić ucznia zgodnie z własnym uznaniem, tak aby jak najlepiej dopasować nauczanie do jego możliwości i predyspozycji. Hierarchia wewnątrz szkoły jest wzorowana na relacjach rodzinnych, gdzie nauczyciel jest odpowiednikiem ojca w rodzinie, przyjęcie do której potwierdza się poprzez udział w ceremonii baishi (pokłonienia się nauczycielowi).

Hong Zhitian podczas wizyty w Polsce w 2007r.

Warto dodać, że oprócz odmiany pekińskiej istnieje jeszcze odmiana z prowincji Hebei i odmiana z Dongbei, czyli regionu trzech płn-wsch prowincji Chin – Liaoning, Jilin, Heilongjiang.

Ngondeg

Reklamy
  1. No trackbacks yet.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: